Dobra historia potrafi motywować bardziej niż pozytywne emocje, czyli racjonalna argumentacja. Jeśli do tego dodamy system (dynamikę i mechanikę) zapożyczony z gier (głównie komputerowych) możemy otrzymać atrakcyjną i skuteczną metodę do realizacji określonych celów (w tym wypadku dydaktycznych).
Grywalizacja procesu dydaktycznego to właśnie próba zastosowania takich mechanizmów do nauki. Bo choć czytanie i uczenie się jest ciekawe, to szybko może stać się nudnym obowiązkiem (zwłaszcza w XXI wieku, gdy otacza nas świat pełen technologii). Grywalizacja – na wzór gier – wykorzystuje pewne naturalne cechy naszego mózgu, aby popchnąć nas do działania, nawet wtedy, gdy to działanie może wydawać się nieatrakcyjne. Dlaczego tak się dzieje? Odpowiedź znajdziesz poniżej.
Aby twój kurs był atrakcyjny dla odbiorców musi brać pod uwagę kilka elementów. Po pierwsze specyfikę uczestników. Identycznie jest w wypadku gier komputerowych. Wraz z rozwojem gier video opracowano typologie charakterów graczy, która wyjaśnia zachowania graczy i pozwala opracować mechanizmy, które realizują ich potrzeby. Jedną z nich jest typologia graczy autorstwa Richarda Bartle’a zmodyfikowana przez Andrzeja Marczewskiego.
Po drugie, każda gra, a zarazem zajęcia oparte na regułach grywalizacji, muszą mieć pewne elementy składające się na końcową całość. To tak zwana dynamika i mechanika gry. Dynamika to ogólne aspekty systemu grywalizacji, które należy wziąć pod uwagę i którymi należy zarządzać. Mechanika to podstawowe procesy, które napędzają akcję i generują zaangażowanie graczy.
Aby twój kurs był idealny, nie musisz od razu próbować umieścić w swoim kursie wszystkich elementów dopracowanych w najdrobniejszych szczegółach (chyba że jesteś maksymalistą). Choć większość specjalistów podkreśla znaczenie np. epickiej historii, można na początku ją zawrzeć w kilku zdaniach. Nie każdy ma na tyle bujną wyobraźnię, by od razu zbudować na potrzeby jednego przedmiotu całe uniwersum.
W trakcie kursu, albo po jego zakończeniu, możesz skorzystać z opinii uczestników i poprosić ich o zdanie, czy warto rozbudować ten element. Warto otrzymać feedback od uczestników. Jeśli jesteś otwarty na sugestie zmian, zachęć swoich uczniów do przesyłania ich w trakcie kursu – zarówno maksymaliści, jak i włóczykije będą mieli sporo uwag, które pomogą Ci ulepszyć następną edycję kursu. Pamiętaj tylko o jednym – nie zmieniaj reguł w czasie gry! Nawet jeśli będą one bardziej korzystne dla uczestników, złamiesz jedną z podstawowych zasad gier – nie zmienia się zasad w trakcie gry.
Oczywiście pewnych komponentów nie możesz pominąć, ponieważ naruszysz istotę grywalizacji – jeśli nie będzie punktów, odznak czy artefaktów, trudno mówić o grywalizacji.
W tym rozdziale zapoznasz się z przykładowymi schematami i scenariuszami zajęć poddanych procesowi grywalizacji. Zdobytą w poprzednich rozdziałach wiedzę zastosujesz w praktyce, zapoznając się z pomysłami, które już zostały zrealizowane. Dowiesz się też, jakie błędy można popełnić poddając swój kurs grywalizacji i jak ich uniknąć. Ponadto poznasz etyczne aspekty grywalizacji. Jest to bowiem metoda, która niesie ze sobą wiele pozytywnych aspektów, ale źle zastosowana może mieć także negatywne konsekwencje. Na koniec dowiesz się, jak ich uniknąć i sprawić, aby twój kurs online poddany grywalizacji okazał się sukcesem.